Aylan

‘Hoe hou jij het zelf droog bij een uitvaart?’ wordt mij geregeld gevraagd. ‘Kan je de emoties uitschakelen?’ Een heel begrijpelijke vraag. Je bent en blijft een mens….

Het raakt me vaak, het verdriet en het gevoel van gemis van nabestaanden. In de ogen van een dochter de pijn lezen om het verlies van haar vader.. de sterke weduwe die breekt op het moment dat de kist sluit.. het zijn heftige momenten die me zeker wat doen. Maar het is natuurlijk ook mijn professie om het niet recht binnen te laten komen. Het is immers niet míjn verdriet maar dat van nabestaanden.

Tot zover mijn professioneel geblabla. Want zo voelt het even. Blabla.

Want wat keihard bij mij binnenkwam en waar ik maar niet over uitgehuild raak is de dood van Aylan. Het strandjongetje, aangespoeld omdat hij niet de kans heeft gekregen zijn prille leven een betere toekomst te geven.

Ik ben zo boos en verdrietig. En ik kan er helemaal niets mee. Hier helpen geen mooie woorden, geen enkel gebaar. Het is verdriet in zijn puurste vorm.

Ik hou het dus verder kort. En ga mijn kinderen knuffelen.

Meer columns

• Oma’s traditie
  De feestdagen staan weer voor de deur… bol van tradities, jaarlijks terugkerende rituelen. Nu de Sint weer is uitgezwaaid zal de kerstboom de gezelligheid overnemen. En dat brengt me terug… Lees meer: Oma’s traditie
• Met zonder elkaar
  Ze zaten niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk tegenover elkaar. Broer en zus die elkaar in het normale leven bijna nooit meer zagen maar nu gedwongen waren om in gesprek… Lees meer: Met zonder elkaar
• 30 Gin tonic, 50 Aperol
  Niet bepaald een passende titel, voor een column van Aster, zou je wellicht denken. Niets is echter minder waar. De stralende zomer die is losgebarsten doet me terugdenken aan een… Lees meer: 30 Gin tonic, 50 Aperol
• Geven en delen
  Ze was een gever. Haar leven lang stelde zij zich ten dienste van anderen. Als jong meisje had ze al een zorgende rol in haar ouderlijk gezin en na haar… Lees meer: Geven en delen