Ze zaten niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk tegenover elkaar. Broer en zus die elkaar in het normale leven bijna nooit meer zagen maar nu gedwongen waren om in gesprek te gaan. Hun overleden moeder lag in de kamer naast hen. De spanning was voelbaar en de sneren die werden uitgedeeld, evenals de rollende ogen waren onmiskenbaar. Niet bepaald een warm plaatje van twee kinderen die het afscheid van hun moeder moesten regelen. Maar helaas was dit de realiteit. En helaas is het steeds minder vanzelfsprekend dat een uitvaart in harmonie geregeld wordt. Het zijn gelukkig niet altijd ruzies uit het verleden of oud zeer die de boosdoeners zijn. Steeds vaker woont familie verspreid over het land en is de band verwatert. Iedereen is druk en legt hun prioriteiten waar ze zelf willen, minder waar die worden verwacht.

Maar toch hadden broer en zus een klus te klaren. En was het een uitdaging om met polsen en sturen, compromissen te stellen om zo tot een afscheid te komen dat goed voelde voor iedereen. Op de dag van de uitvaart zaten broer en zus niet samen op de eerste rij. Maar het lukte hen wel om elkaar de ruimte te geven die ieder nodig had. Aan het einde van de dag schudde ze elkaar de hand en zei broer: “Ik vind dat we het goed hebben gedaan”. Waarop zus zei: “Voor ons mam.” En zo was het. Ieder op hun eigen manier, voor hun mam. Met elkaar, en zonder.. Een sprankje verbintenis van korte duur, dat hopelijk een goede herinnering blijven zal.