Huiskamer uitvaart

Hij was een oude zeeman. Het liefst altijd op avontuur. Zijn levensreis voerde hem naar de meest bijzondere bestemmingen. Eigengereid, authentiek en soms zelf een tikje over de schreef: zo leefde hij. En zo naderde hij het einde. De stormen waren gaan liggen en de laatste jaren werd zijn wereld steeds kleiner. De zeeman werd een kluizenaar. Tevreden in zijn kleine woning, met de schatten van zijn reizen om zich heen. Af en toe kreeg hij bezoek. Het waren niet veel vrienden die hij had, maar innig was de vriendschap wel. Zijn vrienden accepteerde de zeeman, met zijn verhalen, met zijn nukken, met zijn avontuurlijke geest.

De zeeman werd oud, en ziek. Hij wist dat zijn einde niet lang op zich zou laten wachten, en dit moment wilde hij voor zijn. Hij koos een mooi moment om afscheid te nemen van het leven. In zijn stoel, waar hij de laatste periode van zijn leven in woonde, blies hij zijn laatste adem uit.

Ik werd gebeld door zijn zus. Als erfgenaam nam zij de taak op zich om zijn uitvaart te regelen. Het moest alleen geen standaard uitvaart worden. ´Geen enkele uitvaart is standaard´ was mijn antwoord en dit viel in de juiste aarde. We overlegden wat zou passen bij die bijzondere, soms tikje gekke broer van haar. Samen kwamen we er al snel uit. Waarom zouden we het afscheid organiseren in een grote, kille aula? Dat paste niet bij wie de zeeman was, en ook niet bij de mensen die hem nabij stonden. Het werd de meest simpele, maar tegelijk treffende optie: we gingen voor de ´huiskameruitvaart´.

De avond voor de crematie organiseerden de zus en de beste vrienden van de zeeman een bijeenkomst. Ze vormden een kring rond de kist en haalden herinneringen op. Foto´s werden bekeken, en kregen een ereplaats tegen de deksel van de kist die tegen de muur stond: een mini-galerie als eerbetoon. De drank vloeide rijkelijk, er werd gelachen en gezongen. Het was helemaal in stijl van de oude zeeman. Tegen het einde van de avond vond een vriend in de kledingkast van de zeeman een stapel felgekleurde stropdassen. Ze werden impulsief uit de kast getrokken en aan alle gasten uitgedeeld als herinnering.

De volgende morgen zwaaide een handje vol mensen de zeeman uit. Hij ving zijn laatste reis aan. Toen we de kist uit de lift van het zorgcomplex reden, klonk er muziek. De bewoners die toevallig het wekelijkse muziekuurtje beleefden, zongen zacht in de verte: ´Qua cera cera.. whatever will be, will be…´. Er werd spontaan een dansje gemaakt in de hal. Dit was het leven van de oude zeeman. En dit was zijn afscheid. Het had niet mooier kunnen zijn.

Meer columns

• Met zonder elkaar
  Ze zaten niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk tegenover elkaar. Broer en zus die elkaar in het normale leven bijna nooit meer zagen maar nu gedwongen waren om in gesprek… Lees meer: Met zonder elkaar
• 30 Gin tonic, 50 Aperol
  Niet bepaald een passende titel, voor een column van Aster, zou je wellicht denken. Niets is echter minder waar. De stralende zomer die is losgebarsten doet me terugdenken aan een… Lees meer: 30 Gin tonic, 50 Aperol
• Geven en delen
  Ze was een gever. Haar leven lang stelde zij zich ten dienste van anderen. Als jong meisje had ze al een zorgende rol in haar ouderlijk gezin en na haar… Lees meer: Geven en delen
• Alaaf
  Wetende dat hij niet meer lang zou leven, wilde hij graag dat ik even langskwam om te praten over zijn uitvaart. Want, zo zei hij: ‘Het mag dan wel een… Lees meer: Alaaf