Aylan

‘Hoe hou jij het zelf droog bij een uitvaart?’ wordt mij geregeld gevraagd. ‘Kan je de emoties uitschakelen?’ Een heel begrijpelijke vraag. Je bent en blijft een mens….

Het raakt me vaak, het verdriet en het gevoel van gemis van nabestaanden. In de ogen van een dochter de pijn lezen om het verlies van haar vader.. de sterke weduwe die breekt op het moment dat de kist sluit.. het zijn heftige momenten die me zeker wat doen. Maar het is natuurlijk ook mijn professie om het niet recht binnen te laten komen. Het is immers niet míjn verdriet maar dat van nabestaanden.

Tot zover mijn professioneel geblabla. Want zo voelt het even. Blabla.

Want wat keihard bij mij binnenkwam en waar ik maar niet over uitgehuild raak is de dood van Aylan. Het strandjongetje, aangespoeld omdat hij niet de kans heeft gekregen zijn prille leven een betere toekomst te geven.

Ik ben zo boos en verdrietig. En ik kan er helemaal niets mee. Hier helpen geen mooie woorden, geen enkel gebaar. Het is verdriet in zijn puurste vorm.

Ik hou het dus verder kort. En ga mijn kinderen knuffelen.

Meer columns

• Zwaarte en kracht
  Is jouw werk niet ontzettend zwaar? Neem je het niet mee naar huis? Vragen die nogal eens boven tafel komen als ik met nabestaanden in gesprek ben. Vaak ontstaat er… Lees meer: Zwaarte en kracht
• Zomerse blik
  Ze krijgen vaak een plek in een In Memoriam. Geregeld vormen ze een onderdeel van een afscheidsrede. De vakantieherinneringen. In veel ceremonies komen ze voorbij: de vergeelde kiekjes van campingtaferelen.… Lees meer: Zomerse blik
• Zoete woorden
  “Dit is mijn man. Ik praat nog graag tegen hem.” Liefkozend legde ze de hand op de urn die op het dressoir naast haar stond. Mevrouw was vorige maand vijfentachtig… Lees meer: Zoete woorden
• Oma’s traditie
  De feestdagen staan weer voor de deur… bol van tradities, jaarlijks terugkerende rituelen. Nu de Sint weer is uitgezwaaid zal de kerstboom de gezelligheid overnemen. En dat brengt me terug… Lees meer: Oma’s traditie