Ze was een gever. Haar leven lang stelde zij zich ten dienste van anderen. Als jong meisje had ze al een zorgende rol in haar ouderlijk gezin en na haar huwelijk stortte ze zich vol overgave op haar taak als huisvrouw. Hier voelde zij zich goed bij; haar gevleugelde uitspraak was altijd: ‘Niks geven en nemen. Geven en delen!’ Toen haar krachten na een lang leven afnamen en ze afscheid moest nemen van haar gezin, gaf ze aan dat haar uitvaart niet te veel moeite mocht kosten. Geen poespas voor haar, haar gezin moest vooral aan zichzelf denken. Liever samen een hapje eten na de crematie, dan een uitgebreid afscheid. Maar met deze wens werd haar gezin toch voor een dilemma geplaatst. Want haar kinderen en kleinkinderen wilde haar júist een warm vaarwel geven, ze wilden júist hun dankbaarheid uiten voor de zorgzaamheid van hun moeder. We zaten die avond na haar overlijden om tafel en bespraken deze kwestie. En we kwamen er na een paar kopjes koffie uit: de uitvaart kreeg zeker een dankbaar karakter, maar dan wel geheel vanuit de gever die hun moeder was. In plaats van bloemen werd om een donatie gevraagd voor een goed doel. Dochter vertelde in het levensverhaal over moeders verzameling porseleinen katjes: de ruim honderd beeldjes werden later tijdens de koffietafel uitgedeeld aan alle genodigden. En in plaats van hun moeder bloemen te schenken, stond haar kist vol met kleine heideplantjes. Bij de laatste groet, aan het einde van de ceremonie, mocht iedereen een plantje van de kist afnemen, om zo nog eens terug te kunnen denken aan haar en haar liefde voor de natuur. Zo pasten alle vormen bij moeder, maar ook zeker bij haar gezin. Zo gaven haar kinderen hun moeder wat terug, omdat zij van haar die kunst hadden geleerd. Geven en delen… en zo vermenigvuldigen.